Bij Partij van het Feest zullen de meeste mensen ongetwijfeld denken aan Johan Vlemmix. Deze markante Nederlander, die ons eerder verblijdde met hits zoals ‘Een bussie vol met Polen’ richtte in 2002 de Partij van de Toekomst op. De partij streefde naar ‘alle dagen feest, voor iedereen!’ en naast Vlemmix zelf waren DJ Mental Theo en après-ski zanger Eric Dikeb de lijstduwers. Er is nog steeds geen Minister van  Feest, dus we mogen wel stellen dat de partij nog niet echt succesvol is geweest. Toch heeft iemand bedacht dat er in de USA weldegelijk behoefte is aan een nieuwe politieke feestpartij, reden voor een feestje?

 Auteur: Niels Beerkens

 Een Partij van het Feest zou geen feestpartij zijn als hij niet wordt opgericht door een (semi-)bekend persoon die vooral bij een specifieke doelgroep in de smaak valt. In Amerika heeft niemand minder dan Andrew W.K. het voortouw genomen om Amerika weer meer party te maken. Meneer W.K. is in onze contreien voornamelijk bekend door zijn muziek. Andrew W.K.  is namelijk de Amerikaanse versie van Emile Ratelband op speed, wat resulteert in hardrockplaten die overlopen van de positiviteit en waarin vaker het woord ‘party’ valt dan Ratelband ‘Tsjakka!’ kan roepen.

Andrew W.K. is echter niet zomaar een Amerikaanse liefdesbaby van Ratelband en Vlemmix, hij bezit een vele grotere portie awesomeness-genen dan Emile en Johan ooit samen zullen hebben. Hij is niet alleen muzikant, hij  geeft (uiteraard) motivational speeches, hij plant feestjes en hij presenteerde zelfs een kinderprogramma op TV waarin hij met kinderen shit opblaast en verbouwt om het vervolgens weer op te blazen. American dream, anyone? Andrew draagt altijd witte kleding, omdat wit positieve vibes uitstraalt én omdat je op witte kleding beter alle party vlekken kunt zien. (Klinkt als een goede sponsordeal voor Witte Reus.) Onder muziekliefhebbers is zijn album I Get Wet berucht vanwege het hoge gehalte feestnummers met erg directe teksten, waaronder ‘It’s time to party’, ‘Party hard’ en ‘We want fun’.

Andrew W.K. heeft van het verspreiden van positiviteit zijn werk gemaakt en het pakt aardig goed uit. Andrew deelt regelmatig party tips via zijn Facebook, welke van bedenkelijk niveau kunnen zijn (“Booby trap is party boob spelt backwards”) tot quotes die daadwerkelijk aantonen dat er meer achter zijn levensvisie schuilt dan enkel bier en snoeihard feesten (“The more we focus on what everyone else is doing wrong, the less energy we have to fix what we’re doing wrong.”) Al met al een goede CV voor iemand die een feestpartij wil oprichten, ook volgens Andrew zelf:

 

 

Als je het filmpje bekijkt en het statement op de partijwebsite bekijkt, kan ik het beeld van Andrew die verwonderend House of Cards zit te kijken niet uit mijn hoofd krijgen. Terwijl hij zijn ADHD moet onderdrukken om op de bank te blijven zitten, hoopt hij diep in zijn overenthousiaste hart dat niet elke politicus zoals Kevin Spacey is. Maar als je zelf als niet-Amerikaan House of Cards kijkt wekt het inderdaad ook je verbazing. Amerikaanse politiek steekt voor ons Europeanen nog vreemder in elkaar dan ons eigen systeem waarin Johan Vlemmix een Minister van het Feest wil installeren. Natuurlijk besef ik me goed dat House of Cards niet de werkelijkheid is, maar het is wel op de waarheid gebaseerd en brengt het op een dusdanig directe manier in beeld dat je jezelf af en toe even achter de oren krabt en afvraagt waarom zaken op die manier werken in de politiek daar.

De website haalt het tweepartijensysteem aan en de ‘us vs. them’, de wij-tegen-zij mentaliteit aan die hierdoor ontstaat. Als Frank Underwood al zovaak de degens moet kruisen met eerst partijgenoten en vervolgens nog met de oppositie, dan zal Obama toch ook aardig aan de bak moeten in real life.  Als je na het kijken van House of Cards maar één enkel ding hebt opgestoken van de Amerikaanse politiek, dan is het dat niets, maar dan ook niets snel geregeld kan worden. Ik weet niet of het sneller zal gaan als Andrew W.K. en zijn Party Party in de mix gegooid worden, maar het is mooi om te zien hoe alles louter positief benaderd wordt. Terwijl de Republikeinen en de Democaten met modder naar elkaar gooien, staat op de website van de Party Party een statement waarin staat dat personen met een domme of verkeerde mening ook mensen zijn en niet beter of slechter dan wijzelf. Hoe onwaarschijnlijk het ook is, het lijkt me leuk om te zien wat er gebeurt als een dergelijke partij inderdaad groot zou worden. Het volgende seizoen van House of Cards zou in ieder geval erg interessant worden.

 

Party hard!

 

 

image credit: facebook.com/andrewwk