1999. Twee tienermeisjes brengen lange middagen door met de single ‘I want it that way’ van de Backstreet Boys op repeat. Urenlang oefenen ze op een bijbehorend dansje, al is het luidkeels meezingen belangrijker. Het hoogtepunt komt richting het eind, bij de laatste ‘Tell me whyyyyyy’. Daarbij vallen ze op hun knieën en ballen ze de vuisten. Ze laten het hoofd met een vertrokken gezicht achterovervallen, om zo krachtig mogelijk uit te halen. En om te benadrukken hoe moeilijk ze het hebben.

Eind jaren 90 was er een wildgroei aan boybands: N*SYNC, 5ive, Boyzone, Westlife. Maar de ongekroonde koningen van het bal waren de jongens van de Backstreet Boys. Vijf all american guys die de wereld veroverden met aanstekelijke popsongs en, voor die tijd, frisse looks. Anders dan veel andere boybands zijn de Backstreet Boys nooit uit elkaar gegaan en in 2013 vierden ze hun twintigjarige bestaan (hand omhoog als je je nu oud voelt). De documentaire die over het jubileumalbum en de bijbehorende tour van Brian, Nick, Howie D, Kevin en A.J. is gemaakt, Backstreet Boys: Show ’Em What You’re Made Of, is nu te zien op Netflix.

Show ’Em What You’re Made Of is een documentaire over de gehele loopbaan van de Backstreet Boys, eindigend bij de opening van de jubileumtour. Tussen het schrijven en opnemen van de nieuwe cd door, gaan de bandleden met elkaar naar de plek waar ze opgroeiden en wordt de ontstaansgeschiedenis uit de doeken gedaan.

Het begin van de Backstreet Boys is nog wel bekend: vijf mooie jongens die goed konden zingen, werden door een slimme kerel bij elkaar gezocht en tot een groep gevormd. De muziekwereld sprak er schande van: zo’n bij elkaar gezette groep kon toch geen muziek maken? Maar het grote publiek maakte dat niks uit. Het Europese publiek in ieder geval, want de boys waren hier eerder succesvol dan in Amerika. Pas met ‘Quit playing games (With My Heart)’, hun vierde single met schitterende videoclip in de regen, behaalden ze in Amerika succes.

Het is heerlijk om terug te keren naar de succesdagen van de Backstreet Boys, inclusief alle hits met heerlijke ninetiesclips. Het laatste half uur van de documentaire is echter inhoudelijk interessanter. Dan zien we ook de mindere kanten van de jubileumshow en eerste cd sinds de terugkeer van Kevin (hij verliet de Backstreet Boys in 2006, om in 2012 weer terug te keren). Kevin ergert zich aan het feit dat ze achterlopen met repetitie en Nick en Brian krijgen ruzie over Brians stemproblemen. Het is ook duidelijk dat er nog allerlei oud zeer zit, waar nooit over gesproken is.

Als documentaire laat Show ’Em What You’re Made Of nog wel wat steekjes vallen. Zo is het volstrekt onduidelijk wanneer bepaalde dingen gebeuren, met name richting het eind. Wanneer is bijvoorbeeld de vergadering waarbij Nick uit z’n slof schiet? Na Londen, maar voor de definitieve beslissing om op tour te gaan? Of daarna, terwijl ze al aan het repeteren zijn? Je hebt als kijker geen idee. Er blijven ook nog heel wat vragen onbeantwoord: wat is er nou uiteindelijk besloten rondom Brians stemproblemen? Heeft hij andere zangpartijen gekregen of is het nog goedgekomen met z’n coach?

De film hangt ook nogal zwaar op makkelijke momenten; natuurlijk worden de groepsleden emotioneel als ze samen teruggaan naar de plekken waar ze opgroeiden. Dit komt soms ook, ondanks de ongetwijfeld echte tranen, wat gekunsteld over. Ze vertellen elkaar dingen waarvan je je als kijker oprecht niet kunt voorstellen dat die in twintig jaar nooit voorbij zijn gekomen. Om nog maar te zwijgen over het begin en eind: een berg beklimmen en de top bereiken? En dan zeggen: ‘We did it! We did good!’? Dat ligt er wel erg dik bovenop.

In de ontstaansgeschiedenis ligt de focus erg op dingen die de jongens/mannen zelf goed hebben gedaan: ze werkten heel hard, zongen live en werden belazerd door de man die ze bij elkaar heeft gebracht. Persoonlijke problemen worden kort aangestipt en daarna weer snel losgelaten. De verslavingsproblemen van verschillende bandleden of ergernissen door het leeftijdsverschil (Kevin en Nick schelen zeven jaar) komen nauwelijks aan bod. Dat geldt ook voor de vraag die door Brian aan het begin van de documentaire wordt gesteld: ‘What do you do when you’re a full-grown man in a boyband?’

Dat gezegd hebbende, moet toch iedereen de documentaire zien. Wie tussen 1995 en 2001 op enig moment tussen de 10 en 16 jaar was, beleeft één grote trip down memorylane. Show ’Em What You’re Made Of brengt ook in herinnering hoe belachelijk veel platen de Backstreet Boys hebben uitgebracht en hoe succesvol ze waren. Dat de boyband al ruim 20 jaar bestaat (inmiddels gaan ze richting de 25) is een flinke prestatie. Net zoals het feit dat hun jubileumtour bijna 2 jaar heeft geduurd en zo’n 140 optredens omvatte. Waarschuwing: je hebt na het kijken een week lang alleen maar nummers van de Backstreet Boys in je hoofd.

Show ‘Em What You’re Made Of is te zien op Netflix.