Wie herinnert zich de hysterische taferelen bij de verschijnen van nieuwe Harry Potter-boeken niet? Zulke taferelen bleven uit bij de verschijning van Harry Potter and the Cursed Child, het boek dat gepropageerd werd als het achtste Potterverhaal en sinds vorige maand in de winkel ligt. Geen hype, matige reviews en weinig discussie. Hoe komt dit?

Laten we het belangrijkste obstakel eerst maar uit de weg helpen: DIT VERHAAL IS NIET GESCHREVEN DOOR J.K. ROWLING. Harry Potter and the Cursed Child is een toneelbewerking van het Harry Potter-universum, dat start bij (en mét) het laatste hoofdstuk uit Harry Potter en de Relieken des Doods. Harry’s zoon Albus gaat eindelijk naar Zweinstein en – zonder al te veel spoilers weg te willen geven – wordt prompt ingedeeld bij Zwadderich. Daar raakt hij bevriend met Scorpius, de zoon van Harry’s oude schoolvijand Draco, die beide een hekel aan hun vader hebben en maar met moeite het juk van hun familienaam weten te dragen.

Genoeg intrige, waar Rowling ongetwijfeld zelf een hand in heeft gehad. Ze heeft het verhaal echter niet uitgewerkt, aangezien ze zelf proza-auteur is en weinig ervaring heeft met toneel. The Cursed Child is toevertrouwd aan toneelauteurs Jack Thorne en John Tiffany, twee overigens zeer ervaren toneelregisseurs. Met zijn drieën hebben ze duidelijk geprobeerd iets neer te zetten wat de miljoenen Potterfans over de wereld tevreden zou stellen in hun zucht naar een nieuwe flard verhaal, hopend dat de saga niet doodbloedt, maar juist, zoals het hoofdpersonage, tegen alle verwachting in blijft leven.

Daar is men niet in geslaagd. The Cursed Child voelt niet als een echt Harry Potter-verhaal. Eerder als een ordinair stuk fanfictie van een goedkope pubermeisjeswebsite. Zonder respect voor wat er in de vorige boeken gebeurde, springt het verhaal van hot naar her, onsamenhangend, en zonder de gebalanceerde verhouding humor, actie en spanning die Rowling altijd wist te waarborgen. Het boek is dan ook niet uitgegeven als een prozastuk, maar als het script van het toneelstuk Harry Potter and the Cursed Child, dat sinds juni 2016 te bewonderen is in het Palace Theatre in Londen. Leuk bedacht, maar het werkt gewoon niet voor een boek dat je in je eentje in een hoek van de kamer leest.

De toneelbewerking zal vast heel leuk zijn om te zien, maar de druk van het script is het eigenlijk niet waard om de titel achtste Potterboek te dragen. Karakters worden nauwelijks en slechts vluchtig uitgediept. Lang niet alle draadjes die Rowling in boek 7 liet liggen worden opgepakt, waardoor je na afloop van The Cursed Child meer vragen hebt dan ervoor. Ron, de beste vriend van de hoofdpersoon en het geweten van de zeven Potterverhalen die de wereld veroverden, is gereduceerd tot een amicaal karakter à la Gunther Central Perk uit de tv-serie Friends. Hij verschijnt af en toe om iets joligs te zeggen en verdwijnt meteen weer. Weg diepgang, weg voetstuk.

In principe is The Cursed Child niet meer dan fanfictie, die door wat handige marketingtrucs als het achtste Potterboek is geadverteerd. maar in werkelijkheid nog niet als boekensteun van zijn zeven broers zou mogen dienen. Het is een belediging voor de lezer, die vaak, net zoals ikzelf, opgegroeid is met de verhalen van De Jongen Die Bleef Leven en op zijn dertiende teleurgesteld moest vaststellen dat zijn toewijzingsbrief voor Zweinstein echt niet meer ging komen. Ook al druk je de naam van Rowling groter af op het omslag van het boek dan die van Thorne en Tiffany, ze heeft het boek niet geschreven en het kan niet voldoen aan de wens van de miljoenen fans die het universum omarmden en groot gemaakt hebben.

Misschien verdient Harry Potter een nieuw boek. Misschien juist niet en moeten we het laten voor wat het is. Wat in ieder geval niet moet gebeuren, is een slap, 22 euro kostend en veel te vluchtig uitgegeven toneelscript dat voor een Potterboek zou moeten doorgaan. Men is het de Pottergeneratie verplicht om zorgvuldiger met de nalatenschap van de boeken om te gaan.