Een tijdje terug schreef ik over ‘mijn culturele voornemens’. Daaropvolgend kom ik nu met mijn leeslijst voor dit najaar, al is het maar om iets af te kunnen vinken. Zoals je kunt zien, heb ik nog aardig wat werk te verzetten. Laat die koude binnenblijfdagen maar doorkomen!

Jonathan Safran Foer – Hier ben ik

Ruim tien jaar na zijn laatste roman Extreem luid & ongelofelijk dichtbij heeft Safran Foer een nieuw, vuistdik boek afgeleverd. Hier ben ik gaat over een Joods-Amerikaanse familie met als ouders Jacob en Julia. Hun zoon Sam mag niet verder met de scholing voor zijn bar mitswa omdat hij op school een racistische opmerking heeft gemaakt. Hij weigert zijn excuses aan te bieden en wilde toch al geen bar mitswa doen. Binnen het gezin is dit nog niet het enige probleem waar ze mee te maken krijgen. En Safran Foer heeft daar een láng boek over geschreven. Zijn laatste roman heb ik weggelegd na twintig pagina’s en zijn veganistisch eten-propaganda Dieren eten (2009) heb ik ook nooit gelezen, maar ik wil de ‘fully grown’ Safran Foer wel een kans geven.

Jente Posthuma – Mensen zonder uitstraling

Soms loop ik een boekwinkel binnen en kies ik een boek dat er ‘leuk’ uitziet maar waar ik eigenlijk nog niets van weet. Dit is zo’n boek. Posthuma heeft al verhalen gepubliceerd in De Revisor en Dag Magazin maar ik kende haar nog niet. In Mensen zonder uitstraling moet de hoofdpersoon leven met haar moeder, een ontevreden actrice, en haar vader, directeur van een psychiatrische inrichting. Op een gegeven moment moet de hoofdpersoon met haar vader samenleven omdat haar moeder overlijdt. Ik weet nog helemaal niets van dit boek of van Jente Posthuma, maar aangezien ik blij word van mooie kleurtjes (blauwe letters!) en tekeningen (een aquarel-tekening) heb ik het op de gok meegenomen. Oh, en ook omdat ik altijd geïnteresseerd in romans over psychiatrische verledens. Nog maar vijf pagina’s gelezen, maar nu al veelbelovend.

Sophie Kurpershoek – Voorbij waren al die dagen gegaan

Twee dingen: dit is een naamgenoot (Sophie-met-ph-boks) én de titel is ontzettend mooi. Verder weet ik nog niets, behalve dat het over een reis naar de Verenigde Staten gaat en over dolende twintigers. Laat ik daar net dol op zijn en zelf net mijn jaren als dolende twintiger achter me hebben gelaten. Dit stukje is maar kort, maar mijn verwachtingen zijn best hooggespannen.

Miranda July – The first bad man

Miranda July en ik gaan vér terug. Ongeveer tien jaar geleden zag ik haar film Me, You and Everyone we know, over een stelletje normale Amerikaanse burgers ,et redelijk normale levens, maar met een vreemd randje. Nog steeds is dit een van mijn favoriete films. The first bad man staat al een jaar op mijn e-reader, maar ik kom er steeds niet aan toe. Net als haar film heeft ook The first bad man ‘normale’ mensen in de hoofdrol, maar dan met vreemde trekken. Cheryl, een alleenstaande jonge vrouw, droomt van diverse mannen met diverse rollen in haar leven. Zo is ze geobsedeerd door een jongetje dat ze tegenkwam toen ze zelf zes jaar was, nu ziet ze hem constant bij anderen in de maxi-cosi liggen. Tegelijkertijd heeft ze wilde fantasieën over haar collega Phillip. Zó wild zelfs dat ze gelooft dat ze al vaker seks in het echt hebben gehad. Gehyped in de VS door onder andere Lena Dunham (tsja..) en veel andere prominente artsy figuren.

Jonathan Franzen – Freedom

Vorig jaar ontdekte ik het oeuvre van Franzen en las ik The Corrections. Een paar maanden terug las ik Purity in drie zuchten (oké, drie dagen) uit. Franzen laat mensen in bizarre, maar tegelijkertijd vrij logische situaties terechtkomen en iedereen, maar dan ook iedereen heeft een steekje loszitten. De personage van Franzen zitten vaak vast in ongewilde situaties, zowel fysiek als mentaal, en worstelen vreselijk met zichzelf en daardoor met hun omgeving. Freedom uit 2010 gaat over de Amerikaanse familie Berglund, een op het oog perfect middenklasse gezin, en hun onderlinge relaties en verhoudingen, uitgesmeerd over diverse decennia tot aan het presidentschap van Obama. Liefde, haat, onvrede omtrent de politiek, de Irakoorlog, milieuproblematiek…en tegen het licht van deze kwesties moet de familie Berglund maar zien te overleven.