Muziek is een prachtig fenomeen. Het versterkt mooie, droevige, vrolijke of anderszins emotionele momenten. Muziek is een hobby die je zowel actief als passief kunt bedrijven en vaak ook nog kunt combineren met andere zaken. Studeren met muziek? Stuk draaglijker. Boek lezen met muziek? Nice. Bijkletsen met vrienden met muziek? Aangenaam. Bier drinken met muziek?  Beter. Eigenlijk wordt alles beter met muziek. Jazeker. Toch?

Auteur: Niels Beerkens

Dit weekend ga ik naar een concert. Ook nog van twee artiesten/bands die ik nog nooit live heb zien spelen, dat maakt het nog net iets specialer (Mono en Alcest in de 013, voor de nieuwsgierigen, aanrader!) Om de voorpret iets groter te maken (en omdat mensen om nog steeds onverklaarbare redenen nummers die ze over een kleine week gaan horen van tevoren graag kapot draaien), luister ik af en toe een albumpje van de bands die dit weekend acte de presence geven. Genieten natuurlijk, ware het niet dat ik al enkele dagen last heb van een hardnekkige oorwurm die keihard door de muziek heen knalt.

Bij oorwurm denk je natuurlijk snel aan die vieze kleine beestjes, die als je in dat zompige hoekje van de tuin met die stapel klinkers en vermolmde planken iets optilt, samen met de pissebedden alle kanten op kruipen. Helaas was het in dit geval geen insectachtige in de orde van de dermaptera, maar een stukje muziek dat ik met geen mogelijkheid uit mijn hoofd krijg geschud. Een oorwurm is een zeer herkenbaar melodietje dat zich ergens in je brein heeft genesteld en er niet meer uit wil. Een reclamejingle of coupletje van een catchy nummertje zijn goede kandidaten. In dit geval is de oorwurm een oude bekende, die iedereen – mijzelf incluis- wel eens heeft meegelald op een willekeurig festival: Bro Hymn van Pennywise.

De eerste keer dat Bro Hymn het muzikale gedeelte van mijn brein in beslag nam, was nog niet zo erg. Je fluit mee met de muziek die tussen je oren speelt en denkt terug aan de laatste keer dat je dit nummer bewust hoorde. Waarschijnlijk ergens op een festival of aan het einde van een concert. Good times. De tweede, derde en vierde keer fluit je zonder na te denken nog steeds het ‘whoa oooh oh oh’ stukje mee. Totdat je beseft dat het al vier uur ‘s middags is en je vanaf vanmorgen negen uur dus Bro Hymn aan het fluiten bent. Oh oh.

Het begint pas echt een probleem te worden als je ‘s avonds in het zoemen van je elektrische tandenborstel de baslijn van Bro Hymn hoort en de volgende morgen al ‘whoa oooh oh oh’ neuriënd je bammetjes staat te smeren. En dan gaat het van kwaad tot erger. Fietsen naar het werk: Bro Hymn. Koffiepauze: Bro Hymn. Bestelling noteren: Bro Hymn. Overleg met collega: Bro Hymn. Middagpauze: Bro Hymn. ‘s Middags op tijd naar huis om een stukje voor Incognitief te schrijven: Bro m*therf*cking Hymn.

Het is intussen wel inzichtelijk geworden waar het onderwerp van dit artikel vandaan is gekomen.Het schijnt dat de beste manier om een oorwurm uit je hoofd te krijgen het heel vaak luisteren van het nummer is. Dus het afgelopen uurtje heb ik bovenstaand nummer aardig wat keren afgespeeld. Ik denk dat het nu wel uit mijn systeem is. Misschien moet er gewoon een verbod komen op té catchy jingles en intro’s. Om mensen zoals ondergetekende te beschermen tegen zichzelf en hun oorwurmgevoelige brein. Ik zet de autoplayfunctie van Youtube aan en deze stuurt me vanzelf door naar The Offspring’s Self Esteem. Ook lekker catchy. Jalalalalala. Oh oh.

image credit:

Header (oorworm): http://blog.natuurlijkemoestuin.be/oorwormen-worden-uw-beste-vrienden/