Zondag is de finale van Junior Songfestival, de jeugdversie van het Eurovisie Songfestival. Aangezien wansmaak my middle name is, interesseert me dat. Tot dit jaar moesten de jonge deelnemers van deze wedstrijd zelf een liedje schrijven en in hun eigen taal, dat dan een beetje gepimpt mocht worden door professionals. Met dat liedje ging zo’n kind dan naar de Europese finale, en dan werd Nederland nooit eerste omdat in alle andere landen de liedjes wel helemaal door professionals werden geschreven. Dit jaar doet Nederland het helemaal anders, met meidengroep KISSES.

KISSES bestaat uit Stefania, Kymora en Sterre, drie mooie meisjes van een jaar of 13. Kymora heeft een donkere huidskleur, want we zijn Nederland en multiculti. Stefania en Sterre zijn praktisch hetzelfde meisje. De meisjes zingen goed, dansen als volleerde podiumbeesten en vooral hun getrainde enthousiaste gezichtsuitdrukkingen zijn bewonderenswaardig. Het liedje dat ze zingen heet Kisses & dancin’ (met hoge komma want hippp).

Het liedje gaat erover dat je gewoon moet kussen en dansen, come on come on, move your body, als je je dag niet hebt. Voor iedereen in alle landen (dans op die beat kom op en klap die handen!). Hoogstaand poëtisch, mooie boodschap, daar zal ik niks over zeggen. Maar kussen en dansen? Kussen? Hoezo? Het zal iets te maken hebben met de naam van de meidengroep maar ik vind het complex. En waar mijn buisgenoot op het moment dat ik deze clip op tv langs zag komen (die intocht van Sinterklaas zorgt er toch voor dat je Zapp weer eens aan hebt staan) met name viel over de onjuistheid van kisses and dancing (“Zeg dan kisses and dances! Of kissing and dancing! Maak een keuze!”) was ik persoonlijk vooral weinig onder de indruk van de zin “Je weet niet niet niet precies wat je doen moet” (sinds wanneer is het oké om woorden dan maar drie keer te herhalen als je je zanglijn moet vullen?). Maar, het mag gezegd: beiden waren we nogal onder de indruk van de knapheid van de meisjes en de geliktheid van de clip.

Het deed me wel tot een verdrietig besef komen: het Junior Songfestival is niet meer wat het geweest is. De meisjes die komende zondag Nederland vertegenwoordigen zouden rechtstreeks uit een Lucia Marthas-dansopleiding gelopen kunnen zijn, met het schrijven van het liedje hebben zij niks meer te maken gehad, en het moge duidelijk zijn dat de inhoud van het liedje totaal ondergeschikt is aan de uitstraling van de hippe pubers. Een liedje in de eigen taal is ook een nogal rekbaar begrip als Kisses & dancin’ de maatstaf is.

Nu klinkt het een beetje alsof ik een groot Junior Songfestival fan was (in de categorie “vroeger was alles beter”) maar dat is echt niet zo (ik had natuurlijk m’n Kinderen voor Kinderen-obsessie al). Ik vind het gewoon jammer dat van die intense klungeligheid van kandidaten uit het verleden nu niets meer terug te vinden is – om over de kwaliteit van hun songteksten nog maar te zwijgen. Herinner je je Klaartje en Nickey nog, uit 2004? “We hebben een nieuwe jongen in de klas, en hij heet Bas, en hij heet Bas.” (en deze: “Van taal wordt hij ook heel erg blij, dat kan hij zelfs beter als mij”). Dát waren nog eens performances.

 

In 2013 kwam nog wel het verschrikkelijke Double Me voorbij, van tweeling Mylène en Rosanne (“Als ik naar je kijk zie ik dat je op me lijkt”) maar verder is het authentieke, tenenkrommende Junior Songfestivalgeluid van vroeger ver te zoeken tegenwoordig.

Het is trouwens niet helemaal waar dat Nederland nooit wint met het Junior Songfestival: in 2009 bracht onze eigen Justin Bieber Ralf Mackenbach de beker mee naar huis. In zijn monsterhit Click Clack zaten superinternationals zinnen als “geef mij maar activity” en “beetje lazy achterover”, en zijn chille moves en looks brachten hem zomaar de eerste plek. Ralf is best leuk opgedroogd trouwens – maar dat terzijde (KIJK Z’N INSTA!).

Nadat de inzending van Nederland vorig jaar op een schamele 15e plek eindigde, was de organisatie van het Junior Songfestival het zat denk ik. De zoektocht naar kinderen die vooral niet als kinderen klinken en op het podium staan werd geprofessionaliseerd: kinderen konden auditie doen voor een plek in de groep, de organisatie koos de artiesten en zorgde voor een pakkend nummertje. De gelukkigen mochten het liedje nog wel net zelf inzingen, maar moesten dat dan wel voldoende vloggen/snappen/instagrammen (want 2016). Het resultaat is een reeks van heerlijk naturelle vlogs en foto’s, die de televisie-uitzendingen van de voorrondes dit jaar vervangen. En het prachtige Kisses & dancin’ natuurlijk.

De finale is zondagmiddag op tv. Ik ga niet kijken. Ook mijn (ietwat morbide) interesse in discutabele kindermuziek kent grenzen – of ja, één grens. De videoclip van KISSES.

De foto boven dit artikel komt van de Facebookpagina van Juniorsongfestival.nl.