De donkere dagen, de lampjes op straat, de overweldigende hoeveelheid nieuwsbrieven met kersttips in je mailbox: het is weer bijna kerst! Jammer genoeg betekent ‘kerstsfeer aanbrengen’ in de gemiddelde winkel/koffiezaak/bedrijfskantine ‘voortdurend tenenkrommende kerstmuziek uit de boxen laten schallen’. Kerstmuziek wordt gehaat door velen, geduld door enkelen, en geliefd door nog minder. Nu denk je bij kerstmuziek dan ook meteen aan Mariah (die je tegenwoordig klaarblijkelijk ook half juni nog door je kroeg mag laten schallen, maar dat terzijde), aan let it snow en parampampampammm, maar er is echt meer in het muzikale kerstlandschap. Mooie kerstplaatjes (als je liedjes ‘plaatjes’ noemt klinkt het al meteen als betere muziek). Nu vind ik kerstmuziek zelf meestal wel leuk maar ik weet dat de gemiddelde Nederlander over het algemeen een wat meer ontwikkelde muzieksmaak heeft. Misschien kunnen deze persoonlijke favorieten ook de moeilijke luisteraar overtuigen: sommige kerstmuziek is best oké.

Even voor de duidelijkheid: heel veel kerstmuziek is helemaal niet oké. Een cover van een cover van een gecoverde kerstklassieker is eigenlijk altijd prut. De klokken en bellen die blijkbaar aan een lied toegevoegd moeten worden om het kerstig maken maken mij bozer op kerstbomen dan de gemiddelde viervoeter. Skyradio (the Christmas Station!) is eigenlijk alleen leuk voor een uurtje, en alleen na genoeg glühwein of als je collega’s halverwege de foute-truien-kerstborrel al een beetje teut beginnen te raken en wel in zijn voor een foute-truien-kerststriptease. Ik vind dit liedje het allerergst. Maar niet alles is slecht.

Joni Mitchell – River

Joni Mitchell is the woman who taught your cold English wife how to feel.zegt Emma Thompson tegen Alan Rickman (may he rest in peace) in dé kerstfilm Love Actually. River vertelt over de tijd voor kerst, en hoe die voelt als je net je liefde hebt stukgemaakt: “I wish I had a river, I could skate away on”. Mooi ook hoe de Jingle Bells uit de intro zo lekker melodramatisch is in de outro door de mineurstemming.

Coldplay – Christmas Lights

Het is erg Coldplay, dit hitje – moet je van houden (doet het gros van de Incognitief-redactie niet overigens). Maar ik vind ‘m wel mooi. Gezellig onderwerp: ruzie aan het kerstdiner (voor veel mensen waarschijnlijk een meer herkenbaar tafereeltje dan een baby in een voederbak vol stro) en hoe kerst alles goed lijkt te maken (met de nadruk op lijkt). Jammer genoeg geen koortje.

The Pogues – Fairytale of New York ft. Kirsty MacColl

Klassiekertje! Of het nu de stem van Pogues-zanger Shane MacGowan is, de muzikale omslag na een vrij traag eerste couplet of het vele schelden: dit is gewoon lekker. Ierse folk uit 1987. Werd ooit gecensureerd door de BBC om het vuige taalgebruik. Kijk, dat zijn de meezingers tijdens het familiediner.

The Killers – Christmas in L.A. ft. Dawes

The Killers zijn niet vies van kerstmuziek: tussen 2006 en 2015 bracht de Amerikaanse band jaarlijks een kersthit uit voor het goede doel. Christmas in L.A. uit 2013 vertelt over de eenzame kerstmis van een acteur in L.A. Mét meerstemmig “dreaming of a white christmas’-sampletje op het eind: niet helemaal kerstkoor maar ik doe het ervoor.

The Darkness – Christmas Time (Don’t let the bells end)

Lievelings. Dit kerstlied heeft alles: elektrische gitaar (inclusief dikke solo), hoge mannenvocalen, een kinderkoortje (!!!), een zanger met lang haar en blote buik.

http://https://www.youtube.com/watch?v=VQhuoY5h2kE

Voor wie nog even smakelijk wil lachen of liever nostalgisch een traantje wegpinkt (kan allemaal bij dit nummer): vroeger luisterden wij altijd met kerst naar de enige kerstcd die wij hadden. Daar stond dit nummer op. Het was het beste nummer van de cd. Dat zegt meer over de cd dan over dit nummer. Gelukkig heb ik er geen rare obsessie met kerstkoortjes aan overgehouden.

De afbeelding boven dit artikel is afkomstig van jonimitchell.com