Je wordt ‘wakker’ in een kamer en zit op een bankje tegenover een muur waarop staat: ‘Welcome! Everything is fine.’ Je hebt geen idee waar je bent of hoe je daar terechtgekomen bent, maar als ‘ze’ zeggen dat alles goed is, dan zal dat wel zo zijn. Een vriendelijk heerschap roept je een kamer binnen, en vertelt je dat je dood bent. Maar, geen zorgen! Alles is in orde. Er is leven, er is leven na de dood.

Maar er is meer! Dat idee van hemel en aarde, blijkt helemaal niet zo vergezocht. Afhankelijk van hoe je je tijd op aarde hebt doorgebracht, ga je naar the good place of the bad place. Vrij vertaald: een eindeloze middag in een speciaalbiercafé met de liefde van je leven of op de eerste rij van een eeuwigdurend Nickelback-concert. Juist ja, had je nu vanochtend die bedelaar maar wel wat kleingeld gegeven. Wie weet had je dat net die tien extra punten opgeleverd die de deuren van the good place voor je zouden openen. Maar nee, het grootste deel van het gepeupel luistert tot in de eeuwigheid naar Nickelback.

Zo niet Eleanor Shellstrop, hoofdpersonage van The Good Place (gespeeld door een verrassend genoeg niet-irritante Kristen Bell). Zij heeft in haar leven zo veel mensen gered en geholpen en zich zo onzelfzuchtig gedragen, dat ze in The Good Place terecht is gekomen. De geluksvogel.

Klein probleem, en nu begint de pret pas echt, Eleanor hoort helemaal niet in de good place thuis. Er is een Eleanor Shellstrop die miljoenen weeskindjes van aids heeft gered. Maar dat is niet onze Eleanor. Onze Eleanor is een egocentrische, arrogante, zelfzuchtige nachtmerrie, die je in het dagelijks leven niet al te vaak hoopt tegen te komen en die overduidelijk in de bad place hoort. Maar daar wil ze natuurlijk niet naartoe. Wie zou de hemel wel vrijwillig opgeven voor een eeuwigdurende hel? Met behulp van haar soulmate Chidi, een ethiek-professor, probeert ze het verschil tussen goed en kwaad te leren, in de hoop dat ze zo in de good place mag blijven.

Toegegeven: deze situatieschets nodigt wellicht niet direct uit tot kijken. Het klinkt een beetje suf, zo’n hemel, en hoeveel valt er nu te vertellen? Eleanor hoort niet thuis in de good place en gaat er alles aan doen om niet ontdekt te worden. Wat volgt is een oneindig aantal flauwe grappen en herhaling van zetten, waardoor de serie makkelijk na één seizoen kan worden afgeblazen of, bij succes, tot in de eeuwigheid kan duren (een beetje zoals de bad place, of How I Met Your Mother).

The Good Place weet al die valkuilen echter gracieus te omzeilen. Niet in de laatste plaats door een prima cast. Naast Kristen Bell steelt Ted Danson ontzettend de show als Michael, architect van de good place, en de serie ontwikkelt zich al snel tot een van die shows waarin elk personage raak is. Niet zo gek ook, aangezien de serie uit de hoed van Michael Schur komt, bekend van onder andere de Amerikaanse versie van The Office, Parks & Recreation en Brooklyn Nine-Nine. Allemaal ensemble-comedy’s, waarin je op elk personage een beetje verliefd wordt.

Alle grappen en grollen, die The Good Place al meer dan de moeite waard maken, daargelaten, biedt het ook een interessante kijk op onze samenleving. Mensen worden aan de hand van hun gedrag op aarde al dan niet toegelaten in de good place. Voor goed gedrag krijgen ze pluspunten, voor slecht gedrag minpunten. Vergelijk de punten ze met likes als je wil. Alleen met miljoenen punten kom je in de good place terecht. Maar wie bepaalt wat precies goed of slecht gedrag is? En door wie worden de mensen beoordeeld? In een wereld waarin we elkaar allemaal graag publiekelijk beoordelen, maakt The Good Place subtiel duidelijk welke impact dat kan hebben. Plus- of minpunten uit het verleden blijven je tot in het hiernamaals achtervolgen. Maar geen zorgen, we zijn in de good place, everything is fine.