Jaja, als dertiger lacht het leven je toe. Je bent verlost van al dat studeren waar maar geen eind aan leek te komen, je studentenkamertje of de slaapkamer bij je ouders thuis is ingewisseld voor een eigen onderkomen en dingen waar je stiekem nog niet zo heel lang geleden je ouders voor aankeek doe je nu gewoon zelf. Ondanks het feit dat vaste lasten altijd een bitch zijn, heb je nu bovendien het verstand om de rest van je geld niet in één weekend er door te zuipen en kun je het op een weldoordachte manier uitgeven aan zaken als speciaalbiertjes, IKEA-meubels waar je altijd van hebt gezworen dat jij ze nooit zou kopen en Netflix. Als topje op de taart van blijkt ook nog eens dat je niet elke zaterdagavond hoeft te zuipen, maar dat ook sociaal geaccepteerd is geworden als je thuis op de bank blijft hangen om televisie te kijken.

Auteur: Niels Beerkens

Natuurlijk is er niets mis met in het weekend op café gaan, ook niet als tieners je ondertussen stiekem al oud beginnen te vinden. Het is echter wel een groot voordeel dat als je besluit om het niet te doen, dat je vrienden je niet voor gek verklaren en dat veel televisieprogramma’s om een of andere reden een stuk leuker zijn als je ouder bent, zeker in deze tijd. (Hiermee bedoel ik niet dat het nu opeens wél leuk is om naar klusprogramma’s of dingen met John Williams te kijken, maar misschien wordt iedereen anders 30…) Dertigers van nu zijn de eerste generatie die zijn opgegroeid in een wereld waarin verschillende nieuwe soorten media steeds meer zijn ingeburgerd, denk bijvoorbeeld aan Internet, videogames en animatiefilms en series die niet specifiek op kinderen zijn gericht.

Natuurlijk waren deze dingen er ook voor ‘onze tijd’, maar pas in de tijd waarin ik ben opgegroeid is het (steeds meer) sociaal acceptabel geworden om echte privézaken via het Internet te doen (bijvoorbeeld online dating), als volwassene een computergame te spelen (van Facebookpuzzelspelletjes tot FIFA avondjes) of om gewoon languit op de bank ongegeneerd een animatieserie op televisie te kijken zonder dat iemand je kinderachtig vindt (South Park of Family Guy anyone?)

Zelfs mensen die nooit naar South Park kijken zullen aan de hand van dit enkele screen shot wel begrijpen waarom het geen programma voor kinderen is.

De keuze is reuze

Niet alleen hebben wij het geluk dat we nu open en bloot dingen mogen doen die voorheen misschien als onvolwassen of kinderachtig bestempeld zouden worden, we hebben ook nog eens het geluk dat we belachelijk veel aanbod hebben om uit te kiezen. Waar mijn ouders nog hard moesten sparen om singletjes en elpeetjes te kopen en de top 40 moesten opnemen van de radio om nieuwe liedjes aan hun music library toe te voegen (wat toen waarschijnlijk geen ingeburgerd begrip was zoals nu), had ik vanaf mijn brugklasjaar de luxe dat er steeds sneller Internet in combinatie met nog weinig copyrightwetgeving bestond. Als mijn digitale music library van weleer in elpees zou moeten kopen zou ik eerst een extra aanbouw moeten zetten. Als je de films er nog bij zou moeten zetten op videoband zou een tweede huis misschien een betere optie zijn. (Sorry Brein, ik ben gestopt hoor.) Tegenwoordig is het nog makkelijker en heb je voor een pakweg tientje per maand toegang tot de immens grote archieven van Netflix, Spotify of een van de andere aanbieders van digitale mediastreaming.

Iedereen die ouder is heeft ooit geleefd in een tijd waarin niet alles binnen een paar minuten beschikbaar was en iedereen die jonger is kan zich waarschijnlijk geen filmavond met vrienden voorstellen waarbij je níet kon kiezen uit 4567 titels in diverse genres. Dertigers zijn de eerste generatie bij wie de keuzestress er vanaf het begin zit ingebouwd. Bovendien hebben wij gedurende ons leven gezien dat keuzes die we eerst niet durfde te maken uit angst voor sociale reprimandes nu allemaal wel geaccepteerd worden. Waarschijnlijk zullen de reacties in de jaren ’90 op een avondje The Simpsons bingewatchen en Super Mario 3 spelen op je Super Nintendo iets verschillen van een avondje FIFA en South Park anno nu. Met allebei niets mis, maar nu wel meer sociaal geaccepteerd.

Voor dertigers door dertigers

Een ander voordeel van dertiger zijn is dat je ondertussen oud genoeg bent om op dat punt in je carriere te zijn dat je de écht mooie dingen kunt gaan maken of doen waar je je hele leven van hebt gedroomd. Dingen waar je je hele leven van hebt gedacht dat je er ouder voor moest zijn om ze te bereiken, gebeuren nu! Alle populaire muziek, films en series waar iedereen over praat worden gemaakt door mensen die (grofweg) even oud zijn als jij. Natuurlijk leven de meeste dertigers een relatief rustig en anoniem bestaan, maar als je (als dertiger van nu) aan het begin van je carriere in de entertainmentindustrie was gestapt, zou je je nu met wat geluk bevinden op de positie van pak ‘m beet de Duffer Brothers. (Of Lady Gaga of Beyonce natuurlijk, maar dan moet je denk ik nog ietsje meer geluk hebben.)

De Duffer broertjes zijn samen verantwoordelijk voor een van de grootste hits van Netflix het afgelopen jaar, namelijk Stranger Things. Voor wie nog niet bekend is met deze serie: Stranger Things is een Stephen Kingiaanse horror/mysterie serie die niet door Stephen King is geschreven. De serie speelt zich af in de jaren ’80 en ademt dit in alles, van het artwork tot de verwijzingen en referenties in de serie. Een feest van herkenning voor dertigers, die met al deze films, muziek en televisieprogramma’s zijn opgegroeid. Als je vroeger graag keek naar Close Encounters of the Third Kind en the Goonies, zul je zeker ook genieten van Stranger Things. Natuurlijk is de serie ook voor andere mensen vermakelijk, maar ik vermoed dat het nostalgisch aspect voor deze leeftijdsgroep iets groter zal zijn.

Referenties alom

Deze twee zaken zijn de voornaamste redenen waarom dat ik vermoed dat ik als dertiger de komende jaren extra veel plezier aan nieuwe televisieseries en films ga beleven. De komende jaren gaan veel media gemaakt worden door mensen die grofweg dezelfde leeftijd als ikhebben en zijn opgegroeid in een zelfde wereld vol media-aanbod van alle kanten. Voorheen werden er natuurlijk ook talloze referenties naar andere films, muziek en popcultuur in televisieprogramma’s gestopt, maar we komen nu in het tijdperk waarin filmpersonages refereren naar dingen waar ik mee op ben gegroeid en series waarin muziek wordt gebruikt die ik vroeger ook draaide. Omdat ik de luxe heb gehad om bizar veel muziek en films tot me te kunnen nemen, zullen veel van de referenties en grapjes daarom de juiste snaar wel weten te raken. Zo was ik zeer aangenaam verrast toen ik in Westworld opeens een melodie herkende die uit een pianola kwam rollen. Radiohead’s No Suprises. Ik moest even terugdenken aan al die keren dat ik OK Computer zelf heb gedraaid. Well played Westworld. Ik verheug me op de komende jaren, het gaan mooie tijden worden.

Image credit:

Header: Stranger Things van Netflix – netflix.com

South Park: afbeelding uit een aflevering http://southpark.cc.com/