Als je er een beetje bij wil horen in de wereld van de celebs en wereldsterren heb je een biografie. Echte bazen schrijven natuurlijk een autobiografie, maar als je zo beroemd bent dat je het écht druk hebt zal er niemand wat van zeggen als iemand anders ‘m voor je schrijft. Bovendien moet je als onderwerp van een heel boek sterk in je schoenen staan voor alle mogelijke invloeden van buitenaf die je ego een flinke deuk kunnen bezorgen. Niet alleen moet je jezelf helemaal bloot geven, de kans is ook nog eens aanwezig dat niemand op je levensverhaal zit te wachten en dat de boekhandels met jouw verhaaltje blijven zitten. De biografie is dus niet alleen een goede graadmeter van jouw eigen populariteit, maar ook nog eens de graadmeter die aantoont of je leven wel interessant en spannend genoeg is geweest.

Voor een succesvolle biografie zijn twee dingen van essentieel belang. Het eerste is timing. Met alle processen, berichten en uitgelekte verklaringen omtrent Willem Holleeder in het begin van 2016, kwam de biografie Judas van Astrid Holleeder in november natuurlijk op een perfect moment. Mensen hebben heel 2016 allerlei berichten over de praktijken van ‘de Neus’ in de media kunnen lezen en krijgen aan het einde van het jaar de ultieme recap in de vorm van de memoires van zijn zuster. Johan Cruijff vertrok in april van 2016 naar de eeuwige voetbalvelden en terwijl men nog aan het discussiëren was welke stadions allemaal naar hem vernoemd moesten worden, verscheen er een biografie van Nummer 14. Je moet het biografie-ijzer smeden als het heet is.

Soms kun je echter wel vraagtekens zetten bij de timing van een biografie. Zo verscheen er in 2013 al een (onofficiële) biografie over Ed Sheeran van de hand van schrijver John Blake. De rossige hitmachine is geboren in 1991, dus bij het verschijnen van het boek was hij 22 jaar oud. Ervan uitgaande dat Edje niet met de Hele Groten der Aarde heeft geknikkerd in zijn jeugd blijven er niet zo heel veel jaartjes over om een boek van te maken. Natuurlijk was hij in 2013 al erg populair, maar hoe kun je een boek volschrijven over een carrière die grofweg even lang is als mijn middelbareschooltijd? Net als bij het de middelbare school blijkt dat de echt rare en vette shit pas daarna gebeurt. In het handjevol biografieën dat ik heb gelezen worden deze eerste jaren vaak in de eerste 2 à 3 hoofdstukken erdoor gejast omdat er over de jaren daarna veel meer leuke dingen te vertellen zijn. Dit brengt mij bij het tweede belangrijke punt dat nodig is voor een goede biografie: het onderwerp.

Met wie hedde gij geknikkerd, Ed?

Natuurlijk is een goed onderwerp belangrijk voor elk boek, alleen het verschil tussen een biografie en een fictie-boek is dat je bij laatstgenoemde altijd kunt blijven schaven en toevoegen aan het verhaal tot het interessant genoeg is. Bij een biografie werk je met vaststaande gegevens: het verhaal is al af, het moet alleen nog opgeschreven worden. Het is van tevoren dus al aan de schrijvers, uitgevers en eindverantwoordelijken om te bepalen of dit verhaal goed genoeg is om daadwerkelijk te schrijven, drukken en uit te brengen. Uiteindelijk is niet iedereen even spannend of in historisch perspectief belangrijk genoeg om een dikke stapel bladzijdes aan te wijden. Soms ligt het er aan hoe de persoon zelf in deze kwestie staat.

Daarom vond ik het zo leuk dat er twee nieuwsberichtjes over een (mogelijke) biografie nagenoeg gelijktijdig op mijn scherm voorbij kwamen. In het eerste artikeltje laat Huub Stapel weten dat hij geen trek heeft in het schrijven van zijn memoires. Die zijn voor “echt belangrijke mensen, en daar behoor ik niet toe” zegt de acteur. Mooi gesproken Huub, en daar zit zeker een kern van waarheid in. Natuurlijk is het jammer dat de acteur die speelde in klassiekers als de Lift, Flodder en Sint de ongetwijfeld leuke verhalen die hij heeft nu niet kan delen met het publiek, maar dit plaatst het volgende bericht gelijk in perspectief: ‘Biografie Gordon wordt totale deconstructie van entertainmentindustrie’.

Niet alleen acht Gordon zich in tegenstelling tot meneer Stapel wel belangrijk genoeg voor een biografie, het boek belooft ook nog eens de hele entertainmentwereld op zijn kop te zetten. Een boude bewering van dit kaliber doet mij als lezer vermoeden dat we hier dan toch wel te maken moeten hebben met wat later de Panama Papers van het Gooi genoemd zal worden. Ik ga ervan uit dat Gordon en zijn biograaf Marcel Langedijk niet verwachten dat de lezer bekend is met het werk van Jacques Derrida, maar dat ze eigenlijk netjes willen zeggen dat er meer smeuïge feitjes in het boek gepropt gaan worden dat Albert Verlinde in zijn hele carrière bij RTL Boulevard heeft kunnen vertellen. Ik vermoed in ieder geval dat Edward Snowden zijn Wiki-leaks wel kan opdoeken. De Heilige Huisjes in Hilversum gaan om! We wachten braaf af tot februari 2018.