(* doorhalen wat niet van toepassing is)

Het is weer gedaan. De laatste ronde in de Eredivisie is gespeeld. De kampioenschaal is uitgereikt en het voetbalseizoen zit er weer (bijna) op. Bij Feyenoord moeten de champagnebubbels nog uit de ogen worden gewreven, bij Ajax zijn ze zich zenuwachtig aan het maken voor nog één wedstrijdje in Stockholm en bij PSV zijn ze ergens halverwege de tweede seizoenshelft al begonnen met de evaluatie. Maar niet alleen in Eindhoven wordt de eindbalans opgemaakt, ook in de diverse media kijkt iedereen terug op het afgelopen seizoen.

En laten we eerlijk wezen, er wordt wat afgeluld over voetbal. Normaal gesproken leiden de grote mediakanonen zoals Johan Derksen of René van der Gijp of een raaskallend clubicoon zoals Sjaak Swart, Willem van Hanegem of de broertjes Van de Kerkhof het debat, maar nu de eindstand zwart op wit staat en duidelijk is wie de langste heeft is het een stuk gemakkelijker om als speler of complete leek ook even je zegje te doen. Toen Feyenoord tijdens de op een na laatste speelronde verloor van Excelsior overstroomde de social media met een eindeloze golf aan grapjes die het leedvermaak van het uitgestelde kampioenschap aan de kaak stelde. Toen de week daarna binnen één minuut de bevrijdende kampioenstreffer al in het netje lag, begon het ‘Helemaal niets in Amsterdam!’ al langzaam aan te zwellen.

Onnodig. Zo luidt het commentaar van een gedeelte van de mensen die reageren op dergelijke uitlatingen. Fans moeten hun waardigheid houden en bezig zijn met hun eigen cluppie en hun eigen spelers en resultaten, niet met wat een andere club doet. Feyenoorders die “Helemaal niets in Amsterdam!” zingen zijn kansloos, aldus Ajacieden, omdat ze zich moeten focussen op hun eigen zo lang gekoesterde kampioenschap. PSV’ers die luidkeels roepen dat ze het de concurrentie uit Rotterdam meer gunnen dan die uit Amsterdam moeten dan natuurlijk al helemaal stil zijn en zich maar bezighouden met de vraag welke spelers er aangetrokken moeten worden om volgend jaar weer om de schaal te kunnen strijden. Dikke, dikke onzin wat mij betreft.

Oh oh…

Zelf support ik Ajax (jaja, daar komt de aap uit de mouw), maar ik heb persoonlijk stiekem wel genoten van de spreekkoren uit Rotterdam. Niet omdat Ajax zo belangrijk is dat iedere andere club zich er aan moet spiegelen, maar omdat het een beetje steekt. Ik vind het zuur dat Ajax op één schamel puntje van de -overigens geheel terechte- kampioen is gestrand en dat ik nu het gejuich en de flauwe grapjes van Feyenoorders en iedereen die Ajax geen warm hart toedraagt moet aanhoren. Maar dat is een van de dingen die het voetbalsupporterschap zo mooi maakt. Zonder alle sneren en dissen wordt de gunfactor van andere clubs te groot. Tegenstanders moeten immers wel tegenstanders blijven. Een beetje ‘confrontatie’ is gezond. Ik heb nu al zin in de eerstvolgende Klassieker waarbij mijn club hopelijk weer de strijd aan kan gaan met de concurrent en hopelijk de eerste klap kan uitdelen.

In het kleine beetje andere sporten dat ik meekrijg, zie ik een stuk minder mensen die enthousiast de confrontatie opzoeken dan bij voetbal. Zo gaat het er in de Nederlandse Handbal Eredivisie bijvoorbeeld een stuk rustiger aan toe. Natuurlijk zijn er ook in deze tak van sport rivaliserende teams en onderlinge derby’s die uitgevochten worden, maar de steken die vooraf worden uitgedeeld zijn toch beduidend milder dan in het voetbal. Ajax-voetballer Lasse Schöne deelt een paar dagen voor de beslissende speelronde gewoon nog even een flinke plaagstoot uit aan directe concurrent Feyenoord, zo direct heb ik nog nooit een handballer voor de wedstrijd horen praten over de tegenstander. Toen ik de competitie voor het eerst begon te volgen was ik ook verbaasd over de rust die handbalfans konden uitstralen na een al dan niet gewonnen of verloren wedstrijd.

Het resultaat? Onbewust ligt de gunfactor van jouw team bij de tegenstander toch een stukje hoger dan in het voetbal. Des te hoger de onderlinge gunfactor, des te meer de competitie begint te lijken op een derde divisie zondagamateurs voor vriendenteams. Niet betreffende de kwaliteit van het veldspel, maar wel qua beleving. Door af en toe wat olie op het vuur te gooien jaag je de tegenstander, hopelijk op een gezonde en ludieke manier, tegen je in het harnas waardoor er behalve de punten in de competitie toch ietsje meer op het spel komt te staan. Bragging rights. Als jou team wint, mag je de ander even lekker met de neus op de feiten drukken. Een lange neus trekken. (snappen jullie ‘m, Rotterdammerts?) Sinds een tijdje zijn de fanatieke supporterschare’s in het handbal langzaam in opkomst. In navolging van de beruchte en befaamde Aristos Ultra’s komen er steeds meer harde kern-supporters en dus ook langzaam aan meer plaagstootjes richting tegenstanders. Ik merk dat ik het sindsdien stiekem wel leuker ben gaan vinden om de handbaluitslagen te volgen. Als iedereen een grote gunfactor heeft is er geen hol aan. Zonder Geoffreys en Tyrions was Game of Thrones immers ook een stuk saaier geweest.

Het grootste verschil tussen deze handbalfans en de voetbalfans is dat ze na afloop wel gezellig samen een biertje kunnen drinken. Misschien ook niet goed voor de gunfactor, maar in ieder geval een stuk beter dan het afbreken van de binnenstad of het in de fik steken van een stadion met vuurwerk. Wat zou het mooi zijn als handbalsupporters en voetbalsupporters op deze manier van elkaar zouden kunnen leren. De branie en de ‘sportieve polarisatie’ van de voetbalfans en het gezond verstand van de handbalfans. Fel er op voor en tijdens de wedstrijd en na afloop er samen op drinken. Al kan ik me voorstellen dat de eerste twee à drie niet lekker zullen smaken voor de verliezer.

De handballers gaan in ieder geval de goede richting op, nu de voetballers nog. Dus Feyenoorders, blijf vooral lekker zingen. Hopelijk is het volgend jaar weer andersom en kunnen Feyenoorders en Ajacieden ooit na een gespeelde Klassieker gezellig samen een pilsje drinken…en hopelijk smaakt hij Dirk en Gio dan wat zuurder dan ons 😉

Image credit:

Header: http://www.voetbalimages.nl/cache/650×306-1/uploads/feyenoord-juicht-kampioen(14-05-2017)(1).jpg