Hallo, ik ben Judith en ik ben ongeveer zo actief als een koala met een melatonineoverschot. Des te bijzonderder dat ik vorig jaar in een vlaag van verstandsverbijstering besloot om me in te schrijven voor de Triathlon in Holten op 1 juli 2017 (1/8 afstand). Het feit dat ik in een café zat en net aan een derde halve liter Paulaner begon toen ik hoorde dat ik was ingeloot, zegt wel genoeg. Er was werk aan de winkel! En niet zo’n beetje ook, wilde ik niet mijn laatste adem uitblazen op de Kalfstermansweide. Voor een ieder die zich in het bovenstaande herkent, en ook voor een ieder die zich daar niet in herkent: een enerverend verslag van zo’n eerste triathlon. Spoiler: ik leef nog.

Vrijdag 30 juni

16.00 uur

Badmuts en zwembril: check. Startnummerband: check. Loop- en fietsschoenen: check. Veel te veel sportkleding: check. Ik loop eenentachtig keer heen en weer tussen het opberghok, de badkamer en de kledingkast. Ohja, bidons niet vergeten. Zal ik iets te eten inpakken voor tijdens het sporten? Dat is eigenlijk niet nodig bij zo’n korte inspanning, maar ik ken mezelf langer dan vandaag. Ze noemen mij ook wel het vuilnisvat van de Sweersstraat. De ongekroonde koningin van de FEBO. De beschermvrouwe van Tony’s Chocolonely, Milka, Verkade en wat er nog meer in het vreetschap ligt. Ik besluit een paar mueslirepen in mijn tas te gooien. Beter mee dan verlegen, zou m’n oma zeggen. Met een volgepakte auto rijd ik aan het einde van de middag naar Twente.

19.00 uur

Vanavond proef ik alvast de sfeer in Holten, waar morgen de uitputtingsslag zal plaatsvinden. Ik neem me voor om op tijd naar bed te gaan en sowieso geen alcohol te drinken.

22.45 uur

Radler 2.0 valt niet onder alcohol, toch?

00.30 uur

Shit, toch nog weer later geworden dan gepland. Ik slaap vanavond in mijn oude bedje op de tienerslaapkamer die ik in 2008 achter me liet. Toen ik eigenlijk al geen tiener meer was, maar dat gegeven negeer ik nog altijd hartgrondig.

Zaterdag 1 juli

8.00 uur

Ik start pas om 17.00 uur en draai me nog lekker een keer om. Later vandaag ga ik 500 meter zwemmen, 22,5 kilometer fietsen en 5 kilometer hardlopen: bij voorbaat een vermoeiende gedachte.

8.24, 9.05, 9.17 uur

De eerste succeswensen stromen binnen. Lief dat mensen dit soort dingen gewoon onthouden. Moet ik ook eens proberen.

11.00 uur

Om mezelf af te leiden ga ik op de koffie bij m’n oma. Die vindt dat hele getriathlon maar niks. ‘Wát ga je doen? Och hemel. En dat vind je leuk!?’ Ze kan het onderwerp niet helemaal uit haar hoofd zetten. ‘Als je niet meer kunt, moet je gewoon stoppen hè?’ Thanks oma, voor zoveel vertrouwen in mijn fysiek.

14.00 uur

Tijd om te bunkeren. Ik smeer bolletjes met pindakaas, eet twee sneden suikerbrood met boter en maak een banaan soldaat. Vanavond zal ik op z’n vroegst rond 19 uur weer wat kunnen eten, dus mijn lijf moet genoeg energie hebben.

15.00 uur

Tijd om richting de meldpost te gaan. Ik begin een beetje zenuwachtig te worden. Mijn broertje is zo lief om mee te gaan, maar zit me ook een beetje uit te lachen omdat ik alleen nog maar zwijgend op een stoepje wil zitten en met eenlettergrepige woorden reageer op zijn vragen.

16.15 uur

Het startnummer is opgespeld, de enkelband vastgeplakt, de fiets gemarkeerd: tijd om naar het zwembad te gaan voor het eerste onderdeel. Ik kan inmiddels helemaal niet meer praten. Zeldzaam verschijnsel.

16.50 uur

Nog tien minuten voor de start! Ik duik vast het water in om een beetje in te zwemmen. Meteen schiet de enkelband los. Gelukkig hebben de vrijwilligers de volledige jaarvoorraad Leukoplast opgekocht bij Kruidvat.

17.00 uur

En… GO! Ik klik de stopwatch op mijn horloge in en duik als een zeehond achter de rest aan. Ik zwem met vijf anderen in een baan in een 25-meterbad, dus het is een wirwar van armen en benen. Na twaalf keer een trap in mijn gezicht te hebben gehad van het meisje dat voor mij zwemt, besluit ik haar in te halen. Dat valt nog niet mee als je tegelijkertijd een liter water binnenkrijgt én door condens in je zwembril niets meer kunt zien.

17.11 uur

Godzijdank, het zwemmen zit erop. Hoestend ren ik naar mijn fietskleren en -schoenen. Ondertussen brullen mijn supporters hun longen uit hun lijf. ‘JAAAAA GO GO GO GO!!!’ Een kleine twee minuten later zit ik op mijn fiets. Op naar de Holterberg!

17.51

Hijg… Piep… berg… Godnondeju…

Kijk mij gaan! Cavendish, uit de weg!

18.09 uur

Terwijl de zon uitbundig is gaan schijnen, spring ik van mijn fiets. Tijd voor het laatste onderdeel! Enthousiast trek ik de helm van mijn hoofd, om vervolgens een tijdstraf te krijgen. Die helm mag pas af als je fiets in het rek hangt… Als een klein kind dat bestraft wordt moet ik mijn helm weer opzetten, vastklikken en mijn bril weer op doen. Vervolgens mag ik nog even de schaapjes tellen in het weiland ernaast. Fijn.

18.13 uur

Eindelijk, ik loop weer. Het eerste rondje begint goed. De supporters joelen nog steeds het hele dorp bij elkaar en ik heb geen honger of dorst. Maar dan, ter hoogte van kilometer twee, zak ik volledig in. Als een luchtkussen waar je de stekker uittrekt. Ineens doet alles pijn en kan ik amper nog mijn rechtervoet voor mijn linkervoet zetten.

18.32 uur

Auw. Auw. Auw. Auw. Auw. Waarom doe ik dit. Auw. Zal ik stoppen? Auw. Auw. Maar ik ben er bijna. Auw. Gewoon doorgaan.

18.48 uur

AAAAAAUUUUUUUUUW WAAROM HEB IK OOIT BEDACHT DAT IK DIT LEUK ZOU VINDEN AAAHHHHHH

18.53 uur

Als een verrukkelijke luchtspiegeling duikt ineens de finish op. Het is gelukt! Ik ben er! Zelden ben ik zo blij geweest om een bankje te zien. Ik hang de medaille om, eet een stuk meloen en loop dan richting mijn supporters. Man man man, wat had ik het zwaar, maar het publiek en de voldoening van het finishen maakte alles goed. Triathlon Holten: hopelijk tot 2018! 😊