Het Westeroswoord (of eerder de Westeroszin) van deze week: Ain’t nobody got time for that.

Over het algemeen is dit tot nu toe een prima seizoen Game of Thrones. Game of Thrones – de serie meer dan de boekenreeks – is altijd een momentenserie geweest. Dat begon al met de laatste seconden van de pilot, waarin Jaime Bran uit een torenraam gooide. De serie zit verder vol met instant klassieke beelden. Ned die zijn hoofd verliest. Blackwater Bay vol groen vuur.  The Red Wedding. Oberyn Martell tegen The Mountain. Jaime die ontredderd naar de ravage kijkt nadat een vliegende tank een zwaardgevecht is binnengevlogen.

Die klassieke scènes werden in vorige seizoenen nog omlijst door meerdere scenes – en soms zelfs hele verhaallijnen – waarin personages van A naar B moesten. Uiteraard waren er ook meerdere scènes waarin we meer leerden over de hoofdpersonages, en dat zijn scènes die nu simpelweg niet meer nodig zijn. Toch lijkt tijd, en ook het idee dat er tijd verstrijkt voor de personages, niet meer belangrijk in dit seizoen.

Dat alles wat sneller gaat, is op zich prima. Ik heb zelf geen zin meer om meerdere afleveringen te wachten tot bijvoorbeeld het leger van Grey Worm per Greyjoy-armada van Dragonstone (in het oosten) helemaal onderlangs Dorne in Castlerly Rock (in het westen) aangekomen is. Ain’t nobody got time for that. Maar dat zorgt er wel voor dat een slow burn-moment, zo’n moment dat uit het niets lijkt te komen maar waar achteraf gezien wel degelijk in meerdere afleveringen naartoe is gebouwd, dit en volgend seizoen uitgesloten lijkt. Een moment als de onthoofding van Ned Stark of The Red Wedding zal gewoon niet meer gebeuren, want we gaan van climax naar climax, met hooguit één aflevering ertussen die de personages als schaakstukken op de juiste plek zet voor het volgende spektakelstuk.

De aflevering van deze week, Eastwatch, was zo’n aflevering. We dealen met de gevolgen van de Lannisterbarbecue van vorige week, we laten wat paleisintrige plaatsvinden met Littlefinger en we zorgen ervoor dat er een Guardians of the Galaxy-achtige verzameling bebaarde, belittekende (bestaat dat woord? nu wel) mannen klaarstaat om volgende week HET DOMSTE PLAN IN DE GESCHIEDENIS uit te voeren.

In zo’n opbouwaflevering als Eastwatch gebeurt per definitie teveel om op te noemen, dus dat ga ik ook niet doen (ain’t nobody got time for that). Laat ik wel zeggen dat de cliffhanger van vorige week, waarin Jaime leek te verdrinken door zijn zware harnas, op belachelijke wijze wordt opgelost. Natuurlijk zal een belangrijk personage als Jaime niet echt verdrinken, maar maar door hem en Bronn op een fortuinlijke vijfhonderd meter stroomafwaarts boven water te laten komen, is er echt op amateuristische wijze met kijkersemoties gespeeld – en dat heeft Game of Thrones totaal niet nodig. Jaime is enkele ogenblikken geschokt en lijkt tot de conclusie te komen dat dit hele Tronenspel een enorme verspilling van mensenlevens is, maar zit aan het einde van de aflevering weer ferm in team-Cersei. Er komt weer nieuw blondharig addergebroed aan, dus dan moet je wel.

In Dragonstone wordt het eerdergenoemde DOMSTE PLAN IN DE GESCHIEDENIS bekokstoofd. Wat wil Jon gaan doen om de gehele mensheid te verenigen in de strijd tegen de Night’s King? Een losse wight snatchen en die in King’s Landing tentoonstellen, in de hoop dat Cersei, toonbeeld van altruïsme, inziet dat de mensheid als geheel zich in een precaire situatie bevindt en ook haar legers inzet. Wie gaat die klus klaren? Een stuk of zes man. Waarvan er slechts één, de Kingindanorf, een zwaard heeft van Valyriaans staal. En één, Berric Dondarrion, een zwaard dat vlam kan vatten – en dus wights kan doden – maar slechts één oog heeft. Dan hebben we nog een dronken priester met een man bun, een Hound met angst voor vuur, een ginger-Wildling die liever bij een grote vrouw op schoot zit en ten slotte de bastaardzoon van Robert Baratheon. Hoewel Daenerys heeft laten zien dat ze ook best wel haar handen vuil wil maken (lator, papa en erfgenaam Tarly) blijven zij en haar draken lekker op Dragonstone.

Het is echt een heel dom plan; een plan dat er uitsluitend lijkt te zijn omdat er nou eenmaal een dikke veldslag moet zijn in de voorlaatste aflevering van een Game of Thrones-seizoen. Het is een plan waarbij ongetwijfeld wat fan favourites het loodje zullen leggen (steek maar vast een kaarsje op, Thormundfans). Het is een plan dat, ook als het zal slagen, waarschijnlijk niet het beoogde resultaat zal hebben, want de Cersei die wij kennen zal – ondanks dat ze deze aflevering aangeeft uit overlevingsdrang samen te willen werken met de Khaleesi – nooit de Lannisterlegers naar het Noorden brengen.

Maar goed, volgende week zal weer een nieuwe climax brengen. Minder drakenvuur, waarschijnlijk een hoop ijsgeweld.

Losse observaties:

  • In deze wat mindere aflevering zaten wel mooie karaktermomenten: Varys die Tyrion over zijn schuldgevoel vertelt in zijn tijd als adviseur van The Mad King, Jon die een Drogon aait (en vooral: een spinnende Drogon die zich door Jon laat aaien? Het lijkt wel of… enfin, vul maar in).
  • Cersei en Qyburn zijn weer eens iets geheims van plan; zo geheim dat zelfs Jaime er niets van weet.
  • Littlefinger ‘laat’ Arya de brief vinden die Sansa in seizoen 2, onder druk van Cersei, aan Robb en Catelyn schreef. Het lijkt erop dat Littlefinger een confrontatie tussen de Starkzusters aan het opzetten is, waarbij Arya van het toneel moet verdwijnen.
  • Ik weet niet hoeveel collegegeld Sam precies aan de Citadel moet betalen, maar ik hoop dat hij het wel terugkrijgt. Ik zou ook pissig worden als ik boeken moest overschrijven voor studiepunten.
  • De aflevering van volgende week heeft nog geen titel, maar zal geregisseerd worden door Alan Taylor, die sinds de finale van het tweede seizoen geen Game of Thrones-aflevering meer heeft geregisseerd. In de tussentijd maakte hij wel Thor: The Dark World en Terminator Genisys, maar laten we het daar maar niet over hebben.
  • Aanvulling: in een stiekeme throwaway line dropt Gilly even wat kennis: naar alle waarschijnlijkheid waren Jons eigenlijke ouders, Lyanna Stark en ‘Ragger’ Targaryen getrouwd toen Jon geboren werd. Dat zou betekenen dat Jon meer aanspraak heeft op de Iron Throne dan Daenerys. Dat zal, gecombineerd met de zwoele blikken die Jon en Dany naar elkaar uitwisselen, mooi uitkomen.