Het Westeroswoord van de week: tuurlijk.

Laat ik beginnen met stellig te benadrukken dat ik deze hele aflevering op het puntje van mijn stoel zat. Spannende aflevering. Shockerend einde. Prima 74 minuten van mijn leven. Oké? Oké.

Dan nu, na twee keer extra kijken: misschien was dit wel de rommeligste, meest bespottelijke aflevering van Game of Thrones tot op heden. Die hele aflevering, en alles wat aan de aflevering vooraf moest gaan om tot deze aflevering te komen, sloeg tuurlijk nergens op.

Niet zo bijzonder lang geleden volgde ik de lerarenopleiding. Na een tijdje ploeteren bij het vervaardigen van allerlei portfolio’s en dossiers kom je er als student achter dat je de beste resultaten boekt als je van achteren naar voren werkt. Je begint het beoordelingsformulier en je richt je dossier zo in dat een beoordelaar niet anders kan dan je een voldoende geven. Misschien neem je hier en daar een binnendoorweggetje. Hoewel je daar wel naar streeft, zou het kunnen dat niet alles even realistisch of waarheidsgetrouw is weergegeven. Maar je gaat ervan uit dat je te volgen bent, want degene die je beoordeelt heeft urenlang naar vergelijkbare dossiers gekeken en weet wel zo’n beetje wat de gemiddelde student schrijft – en je weet dat een drukbezette docent een klein percentage bullshit bij dit soort schrijfsels voor lief neemt.

Dit seizoen van Game of Thrones moest uitkomen bij het OMG-moment in het laatste shot van deze aflevering: het blauw in het oog van Viserion. Want de ijsdraak is nodig voor het verdere verloop van de serie, denk ik. En daar is in voorgaande afleveringen methodisch, maar nogal haastig naartoe gewerkt. We zagen Dany benadrukken dat ze haar draken haar kinderen zijn, en waag het eens om ze niet ‘beautiful’ te noemen. We zagen hoe speren (of pijlen) draken wel kunnen verwonden, maar dat alleen ijzer niet genoeg is. We zagen zelfs het oog van Drogon in close-up, zodat we weten hoe drakenogen eruitzien. En in deze aflevering zagen we een zombie-ijsbeer, zodat we wisten dat ook dieren wights of White Walkers kunnen worden.

En we weten nu waarom het belachelijk domme plan van Tyrion en Jon, om een wight te kidnappen en aan Cersei te tentoonstellen, toch doorging: voor het verhaal was het nodig dat de Night King een zombiedraak zou hebben, waarschijnlijk om volgende aflevering de Muur af te laten brokkelen (of te doen smelten).

Voor dat eindresultaat zijn allerlei eerder in de serie vastgelegde regels in het Game of Thrones-universum opgeofferd. Waar wights eerst alleen met vuur konden worden afgemaakt, is nu ook een goede mep met dragonglass een mogelijkheid. Dat hele dragonglass verzamelen en tot wapens verwerken is klaarblijkelijk off screen gebeurd, want zonder dat er door de regie veel aandacht op werd gericht, was iedereen van Team-Snow wel degelijk uitgerust met dragonglasswapens. Tuurlijk. Waar er eerst een compleet religieus ritueel, inclusief het offeren van bloed, voorafging aan het vlam vatten van de zwaarden van Beric en Thoros, gaan ze nu op commando in de fik. Tuurlijk. En waar wights eerst uitsluitend geportretteerd werden als hersenloze vechtzombies, blijken ze nu te kunnen communiceren wanneer ze gevangen worden. Tuurlijk. En als je echt vaart wil maken, dan kun je vanaf nu ook de white walkers afmaken, want dan gaan de wights ook automatisch kaputt. Tuurlijk.

In de eerste seizoenen werd tijd noch moeite gespaard om de wereld die geportretteerd werd in Game of Thrones een echte wereld te laten zijn. Met interne logica. Ned Stark raakte zijn hoofd kwijt omdat hij, als goede ridder, totaal niet bedreven was in het spel om de troon. Shockerend, maar onafwendbaar. The Red Wedding gebeurde onder andere omdat Robb het huwelijkspact met de Freys niet nakwam. Shockerend, maar onafwendbaar. Het waren WTF-momenten die verder perfect klopten met de logica van de tot dan toe getoonde wereld en de logica van de personages.

Nu, lijkt het, is alles mogelijk. En niet op een goede manier. WTF-momenten volgen op WTF-momenten, zonder dat die momenten gevolgen hebben. Van de zeven herkenbare personages die de debiele missie Beyond The Wall uitvoeren, gaat alleen het meh-personage Thoros of Myr dood, niet toevallig de enige die anderen weer tot leven kan wekken. Wederom lijkt er iemand te verdrinken, deze keer in ijskoud water en samen met ondoden die niet hoeven te ademen, maar komt hij op onverklaarbare wijze, zonder kleurscheuren en precies nadat het grootste gedeelte van het zombieleger al weggelopen is, boven water. En als dat nog niet toevallig genoeg is, wordt Jon tuurlijk ook nog gered door Benjen, die… in de buurt was.

De veldslag zelf is vooral visueel geweldig weergegeven. Wel kostte het me moeite om bij te houden wie waar vocht en of het nu een random Wildling was die doodgaat of iemand die echt belangrijk was. De dood van Viserion, die als een lappenpop op het ijs kwakt, was weer zo’n instant Game of Thrones-moment. Maar op dit moment overheerst het gevoel dat er heel veel bullshit op het scherm werd gegooid om bij een vooraf bepaald einddoel te komen. Daar was ik als student aan de lerarenopleiding niet mee weggekomen.

Andere observaties:

  • Het is – zoals inmiddels normaal in Game of Thrones – niet duidelijk hoeveel tijd er verstrijkt tussen de veldslag op het ijs en het moment dat Viserion uit het water gevist wordt. Moeten we aannemen dat de Night’s King vier loeizware drakensleepkettingen met zich meesleept, voor het geval dat?
  • De hele verhaallijn tussen Sansa, Arya en Littlefinger doet nogal geforceerd aan. Maisie Williams en Sophie Turner doen hun best om de afstand die tussen beiden gecreëerd wordt aannemelijk te maken, maar ook hier krijg ik het idee dat we volgende week een ‘oh-dáárom’-scène gaan krijgen.
  • Also not buying it: de ontluikende liefde tussen Daenerys en Jon, al doet vooral Emilia Clarke nog zo haar best.
  • De volgende aflevering, ‘The Dragon and The Wolf’, duurt maar liefst 80 minuten. Sophie zal dan de recap schrijven.