Afgelopen week was alweer de 25e editie van wat voluit A Campingflight to Lowlands Paradise wordt genoemd. In mijn hoogtijdagen als festivalganger heb ik ergens grofweg in het midden van deze reeks vijf opeenvolgende jaren meegepakt om vervolgens angstvallig lang weg te blijven uit ons hoekje op camping 4. Na zes jaren van afwezigheid keerden mijn vrienden en ik als verloren zonen terug op de heilige festivalgrond naast het pretpark Walibi. Zou alles nog hetzelfde zijn? Of zijn we inmiddels een beetje te oud geworden voor Lowlands?

Voorpret

Dat deze editie van Lowlands anders zou worden dan de voorgaande edities werd al vroeg duidelijk. Lowlands gooide de eigen huisstijl overhoop en vertrouwde zaken als de schoorstenen bij de ingang zijn omgevormd tot het dans- en eetcomplex dat de naam ‘ArmadiLLow’ draagt. De altijd lekker zweterige Alpha en Bravo zijn vervangen door state of the art tenten die doen denken aan een vliegtuighangar. Bierbrouwer Grolsch heeft ondertussen plaats gemaakt voor Heineken. Ik was benieuwd, maar sceptisch.

In goede Lowlandstraditie besloten mijn vrienden en ik om gewoon op tijd een ticket te scoren en vervolgens lekker af te wachten welke acts er allemaal bekend werden gemaakt. Vanaf het begin van het voorjaar tot een paar weekjes voor het festival sijpelen dan rustig groepjes namen binnen tot het programma compleet is. Aan deze voorpret was nog niets veranderd, met als enig subtiel verschilletje dat er ditmaal verrekte weinig namen voorbijkwamen die een blijk ver herkenning opriepen. In voorgaande jaren stookten we het festivalvuurtje gedurende de maanden vooraf altijd lekker op: “Heb je het al gehoord? Queens of the Stone Age op Lowlands!” “Hey, verrek! Turbonegro komt ook!” Ditmaal bleef het stil over Lowlands in de appgroepjes of tijdens avondjes in de kroeg. Deze oude festivalrotten konden, zelfs toen het programma compleet was, weinig chocola van de line-up maken. Ik was nog steeds benieuwd, maar ondertussen nog sceptischer.

Moment supreme

Uiteindelijk is het zover en breekt de magische Lowlandsdonderdag aan! Met de auto’s volgepakt met tenten, blikken bier en andere rotzooi vertrekken we -net als vroeger- rond een uurtje of 10.00, zodat we naar verwachting rond twaalven lekker kunnen aansluiten in de file op de dijk. Dat hoort immers bij de traditie; lekker op de dijk je eerste biertjes naast de auto opdrinken en je mentaal voorbereiden op de helletocht die je nog met volle bepakking moet doorstaan voordat je op je campingplekkie bent. Tot ieders verbazing konden we in één ruk doorrijden naar een parkeerplekje op het gras. Tijd om dat eerste blik te legen was er nauwelijks. Waarschijnlijk komt dat wel goed in de wachtrij voor de ingang. Ook deze traditie bleek – gelukkig maar- tegen te vallen en binnen een half uurtje stonden we op een al redelijk volgestroomd terrein vol hipster-sjerpa’s en alto-kruiers die nog een plekje zochten. Tot dan toe zag het er lekker vertrouwd uit. Eén ding dat zeker nog hetzelfde is gebleven, is de laatste beproeving: de brug over de snelweg richting campings 1 tot en met 4.

Als we eindelijk de brug over zijn gekomen, togen we natuurlijk meteen naar ‘ons stekkie’ in de hoek van camping 4 langs de mindervalidencamping. Omdat het terrein eerder opengaat dan enkele jaartjes geleden en omdat andere festivalgangers waarschijnlijk wat minder respect hebben voor onze rituelen en festivaleigenaardigheden, was deze hoek natuurlijk al bomvol gebouwd. Zo zie je maar dat als je een territorium afbakent, je dit ook goed bij moet houden. Anders is het zo weer verdwenen! Food for thought als je de volgende keer je hond moet uitlaten. Toen de tenten eenmaal stonden, de partytent was voorzien van de nodige vlaggen, slingers en ducttape verstevigingen konden we overgaan tot de orde van de dag: feest!  Tot onze verbazing (en vreugde) kwam er een bakfiets met gekoelde blikken bier op twee meter van onze tent langsfietsen. Thuisbezorgd.nl, maar dan zonder half uur/drie kwartier wachten en zelfs zonder te bestellen! Dat had je een aantal jaartjes geleden nog niet! Mijn tot dan toe opgebouwde scepsis begon zijn eerste deukjes te vertonen.

Sprong in de tijd

Toen we uiteindelijk het festivalterrein op gingen, wachtte de grootste shock: het voor ons zo vertrouwde terrein zag er anno 2017 toch lichtelijk anders uit. Natuurlijk hebben we ons mentaal kunnen voorbereiden door alles wat op social media is langsgekomen, maar het was toch vreemd dat de wortel plaats heeft gemaakt voor een astronaut en dat de schoorstenen oranje zijn geworden en onderdeel zijn geworden van een 24/7 space/eet/chillzone. Het is een beetje als een bekende stad terugzien in een post-apocalyptische sciencefictionfilm, maar dan overwoekerd met planten, graffiti of pratende aapmensen: je herkent alles wel, maar het is toch anders. Een beetje vreemd, maar nog steeds erg Lowlands, dus wel lekker. Na een tijdje rondlopen en stiekem aanwijzen wat er vroeger wel of niet was, viel mijn oog op een hoekje dat er voorheen niet was en eruitzag als de hemel: er hing rook, vuur, het stond vol met mannen met baarden en er werden de godganse dag spareribs met (belachelijk lekkere) barbecuesaus gegrild. Bonuspunten!

De nieuwe Alpha. Mooi ding man.

Omdat ik me helemaal niet in het programma had verdiept, liep ik achter de rest aan om me onder het genot van een biertje te laten verrassen door alles wat er zou komen. Ik kende van slechts een handjevol artiesten wat nummers, dus ik had de lat niet hoog gelegd. Ik had geen hoge pet op van veel artiesten die dit weekend zouden performen. Ik was bang dat ik ergens de boot compleet had gemist en dat binnen een paar jaar de festivalscene stiekem was volgelopen met alleen maar zacht neuzelende folkrocksingersongwriters die in feite thuis horen in een zaaltje en niet op een festivalpodium. Uiteindelijk hebben acts als Nothing But Thieves en Ty Segall me weten te overtuigen dat er nog genoeg gerockt kan worden op Lowlands en hebben Sean Paul en Cypress Hill aangetoond dat ook MTV-Summer-Holiday-bootyclap-this-shit-up-hits en latino gangsterhiphop wel degelijk leuke liveacts kunnen zijn. Ondanks dat de 90’s party in de Grolsch-tent uit ‘onze tijd’ heeft plaatsgemaakt voor de 00’s party in de Heineken-tent van ‘deze tijd’, zijn we dus nog niet zo bejaard dat er op de muziek niet meer te feesten valt. Een hele geruststelling.

Het werd zelfs nog beter toen ik op de laatste avond de Helga bezocht, de enige tent op het terrein waar ik nog helemaal niet was geweest. Snoeiharde metalmuziek, een overdaad aan rook en stroboscooplicht, skeletbarmannen en zombiedanseressen. Terwijl menigeen snel weer de deur uitliep, heb ik hier mijn laatste uurtjes op Lowlands 2017 feestend doorgebracht. Ik denk dat we nog wel een paar jaartjes meekunnen!

Foto credit:

Header: https://twitter.com/bart_heemskerk/status/767003763932561408

Alpha tent: https://www.nrc.nl/nieuws/2017/08/20/in-beeld-vernieuwingen-en-vrolijkheid-op-lowlands-2017-a1570496